زبــان ســـــرا

گرامر درس اول زبان انگلیسی ، سال سوم آموزش متوسطه             

شبه جمله ی (جمله واره ی)  اسمی (Noun clauses)

Clause شبه جمله ای است که خودش فاعل و فعل دارد اما یک جمله ی کامل ( Sentence)  نیست .  

شبه جمله ی اسمی (Noun Clause) مانند یک اسم در جمله عمل می کند و عموماً جای مفعول قرار می گیرد.

Noun Clause بعد از افعالی مانندout, discover, tell, have idea …    know, remember, understand, find  قرار می گیرد.

Noun Clause با کلمه ی پرسشی شروع می شود که به آن کلمه ی ربط می گویند و حتماً بعد از آن باید فاعل و سپس فعل بیاید ( یعنی شبه جمله حالت سؤالی ندارد ) مگر این که خود کلمه ی پرسشی ( کلمه ی ربط) جای فاعل نشسته باشد که در این صورت باید بعد از آن فعل را نوشت.

با توجه به توضیحات بیان شده،  می توان فرمول زیر را برای جمله ی اسمیه نوشت:

فاعل

 فاعل            +    know...+ ...    +  فعل   +  فاعل  + کلمه ی پرسشی  (کلمه ی ربط) 

      اكنون به چند مثال توجه كنید:

I don’t know _when ^she _left home.

                                                    فعل    فاعل    کلمه ی ربط ( پرسشی)   

من نمی دانم چه وقت او خانه را ترك كرد.

  در این جا when کلمه ی ربط زمان است.

I don’t know who types the letters.

من نمی دانم چه كسی نامه ها را تایپ می كند.

 در این جمله who به معنی چه کسی به جای فاعل انسان به کار برده شده، لذا دیگر فاعل در جمله نیست و بعد از آن باید فعل نوشته شود. Whoکلمه ی ربطی که به جای فاعل انسان به کار می رود.

She knows who(m) I met yesterday.

او می داند من دیروز چه كسی را ملاقات كردم.

 Who یا whom کلمه ها ی ربطی هستند که به جای مفعول انسان به کار می روند. بنابر این در جمله، فاعل داریم و باید بعد از کلمه ی ربط، ابتدا فاعل و سپس فعل را نوشت .  

Do they know where he lives?

آیا آن ها می دانند او كجا زندگی می كند؟

در این جمله where کلمه ی ربط مکان است.

Do you remember what the teacher said in class yesterday?

در این جمله what کلمه ی ربطی است که به جای مفعول غیر انسان می نشیند.

آیا شما آن چه را که معلم دیروز در کلاس گفت به یاد دارید؟ (آیا شما به یاد دارید چه چیزی معلم دیروز در کلاس گفت ؟)

I don’t know what happened yesterday.

من نمی دانم دیروز چه اتفاقی افتاد.

در جمله ی بالا what به معنی چه چیز به جای فاعل غیر انسان نشسته است بنابر این دیگر در شبه جمله فاعل وجود ندارد و باید بعد از کلمه ی ربط فعل را نوشت.

كاربرد be going to

فعل be going to معمولاً برای بیان این كه كاری بخواهد در آینده انجام بگیرد به كار می رود. به عبارت دیگر می توان گفت هر گاه بخواهیم کار را با قصد و مقدمات قبلی در آینده ای نزدیک انجام دهیم از آینده ی قصدی استفاده می کنیم. بعضی از متون گرامری به آن، آینده ی قصدی و برخی، آینده ی نزدیک گفته اند.

I am going to stay here tonight.

من قصد دارم امشب اینجا بمانم (من می خواهم امشب اینجا بمانیم)

She is going to write a letter tomorrow.

او قصد دارد فردا یك نامه بنویسید.

He is going to wash his car.

او قصد دارد اتومبیلش را بشوید.

We are going to have dinner in a restaurant to night.

ما قصد داریم در یك رستوران شام بخوریم.

I usually travel by bus but this summer I am going to travel by taxi.

من معمولاً با اتوبوس سفر می کنم اما امسال تابستان قصد دارم با تاکسی سفر کنم.

مشاهده می كنید كه بعد از افعال ((am/ is/ are going to و سپس فعل به صورت ساده می آید. پس می توان آن را به شکل زیر نوشت:

فاعل + am/ is/ are + going to + شکل ساده ی فعل + … .