نو بهار است در آن کوش که خوشدل باشي                   که بسي گل بدمد باز و تـو در گل باشي

من نگويم که کنون با کـه نشين و چه بنوش                 که تو خود داني اگـر زيرک و عاقل باشي

چنگ در پرده همين مي دهدت پنـد ولي                     وعظت آنگه کنـد سـود که قابـل باشي

در چمن هر ورقي دفتـر حالي دگـرست                     حيف باشـد کـه ز کـار همه غافل باشي

نقـد عمـرت ببرد غصه دنيـا بـه گـزاف                    گـر شب و روز درين قصّـه مشکل باشي

گر چه راهيست پر از بيم ز ما تا بـر دوست                    رفتن آسـان بـود ار واقف منـزل باشي

حافظا گـر مـدد بخت بلنـدت بـاشـد                      صيـد آن شاهـد مطبـوع شمايـل باشي