زبــان ســـــرا

Do you know who a believer is?

Part 2

The believer does not perform good actions for ostentation and showing off.

مؤمن هیچ کار نیک را با ریا و خودنمایی انجام نمی دهد.

He does not abandon the occasion for benefaction, at the pretext of embarrassment or shyness.

هیچ اقدام خیری را از سر شرم وا نمی نهد.

He is not proud and selfish, nor ostentatious.

نه متکبر و خودخواه است، و نه حیله گر و مکار.

He says nothing but truth.

جز به راست سخن نمی گوید.

The love of food does not disgrace him.

شکم پرستی او را به رسوایی نمی کشاند.

He is not ruled by his whims and sexual instincts.

شهوات نفسانی و غرایز جنسی او را مغلوب و اسیر خود نمی سازد.

He is far from envy.

بخل نمی ورزد.

He does not hurry in his actions.

شتاب نمی کند.

He does not pounce on anyone and does not insult others.

نه پرخاشگر است و اطرافیان را رنج می دهد، و نه با سخنان ناسزا کسی را می رنجاند.

He is not disparager, nor backbiting.

نه عیبجوی مردم است، و نه در پشت سر آنان بد گویی می کند.

He is not slack.

سست و سهل انگار نیست.

He does not interfere in a matter which does not concern him.

در اموری که به او مربوط نیست، دخالت های نامناسب نمی کند.

He does not loose countenance in the face violence and calamity.

در سختی، سستی به او دست نمی دهد.

In opulence, he does not become proud, and does not forget his duties in distress.

در آسایش، خود را فراموش نمی کند و مغرور نمی گردد.

He does not fall into a similar difficulty twice.

از یک سوراخ دو بار گزیده نمی شود.

When he is rich, he does not forget moderation.

در بی نیازی، میانه روی را از دست نمی دهد.

When he is poor, he bears without giving up his dignity.

در تنگدستی عزت نفس خود را پاس می دارد.

In all his asking and inquiries, he seeks to increase his knowledge.

اگر می پرسد مقصودش یاد گرفتن است.

He never scolds anybody unreasonably.

بی جهت کسی را سرزنش نمی کند.

He helps the oppressed people.

ستمدیده را یاری می کند.

He is a help for religion.

یاری کننده ی دین است.

He keeps silent to avoid mistakes.

سکوت را اختیار می کند تا از لغزش ها سالم بماند.

He respects justice in his actions towards others.

در روابط خود با مردم، انصاف را رعایت می کند.

To the orphans, he is like a father.

نسبت به یتیمان همچون پدر است.

He is not talking pain for futile things.

زندگی را سخت نمی گیرد.

If he keeps aloof from anybody, it is not because of his pride.

اگر از کسی دوری می کند از سر کبر و خودپسندی نیست.

He is not a blusterer.

لاف زن نیست.

He is, as well, a good leader for his successors.

هم چنین شایسته ی آن است که پیشوای نیکوکاران بعد از خویش قرار گیرد.